این به خاطر یه دوست بسیار خوبه که نظرش واسم مهمه
اگه هر نظری دارید من جنبه انتقاد دارم راحت باشید
یعنی واقعا اون آدمه یا خطای دید؟
حلا چی کار کنم دیگه همینه که هست:
در استواری عشقش من را مکن ملامت
بر او نظر بینداز خواهی کنی قضاوت
صد دیده گر بیابی باز عاجزی ز ادراک
من چیز ها بدیدم در آدمی به راحت
ای معتبر به نزدش ذکرم رسان به گوشش
شاید امید باشد ما را کنی شفاعت
در آرزوی کویت آهی کشم به سویت
در قلب من نباشد عشقت چو یک امانت
ای آرزوی دورم گر بر دلم بتابی
همه تو دل غمین را خواهی کنی سلامت
«الهه»
